Χριστούγεννα,στο Γυμνάσιο του Νέου Φαλήρου 2013-14

  Η παράδοση θεωρεί ότι η αρχαιότερη ομιλία για τη γιορτή των Χριστουγέννων εκφωνήθηκε από τον Μέγα Βασίλειο στην Καισάρεια της Καππαδοκίας το έτος 376 μ.Χ.[2].
"Χριστουγεννιάτικη αγορά" στο χώρο του σχολείου μας με στόχο την ενίσχυση οικογενειών που έχουν πραγματικές ανάγκες.Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συντελεστές της αγοράς,καθηγητές και μαθητές.Χρόνια Πολλά! Καλά Χριστούγεννα!
  Άλλες Ιστορικές πηγές επισημαίνουν πως ο εορτασμός των Χριστουγέννων άρχισε να τηρείται στη Ρώμη γύρω στο 335[3], αν και κάποιοι ερευνητές βασιζόμενοι σε αρχαίους ύμνους με χριστουγεννιάτικη θεματολογία[4] θεωρούν ότι τα πρώτα βήματα που οδήγησαν στον εορτασμό αυτό έγιναν μέσα στον 3ο αιώνα.
  Επί Πάπα Ιουλίου Α' (337-352) τα Χριστούγεννα σταμάτησαν να γιορτάζονται μαζί με τα Θεοφάνεια και θεσπίσθηκε ως επέτειος η 25 Δεκεμβρίου κατόπιν έρευνας των αρχείων της Ρώμης, όπως πιστεύεται, επί της απογραφής που έγινε επί αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου, σε συνδυασμό με υπολογισμό ρήσης του Ευαγγελίου (το οποίο και συνέτεινε) του Προδρόμου λεχθείσα περί τον Χριστόν:"Εκείνος δει αυξάνειν, εμέ δε ελατούσθαι" (Ιωάνν. γ'30). Με βάση αυτή την υποθετική πηγή, η Γέννηση του Χριστού ορίσθηκε κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο όπου και αρχίζει η αύξηση των ημερών. Στον καθορισμό της 25ης Δεκεμβρίου ως ημερομηνίας εορτασμού συντέλεσαν προφανώς η μεγάλη εθνική εορτή του "ακατανίκητου" θεού Ήλιου (Dies Natalis Solis Invicti) και ο εορτασμός των γενεθλίων του Μίθρα που ήταν διαδεδομένα σε όλη την επικράτεια τηςΡωμαϊκής αυτοκρατορίας με την έννοια ότι η επιλογή αυτής της ημέρας ως ημέρας γέννησης του Χριστού είχε να κάνει με την προσπάθεια αντικατάστασης των παγανιστικών (μη χριστιανικών) γιορτών που τηρούνταν εκείνον τον καιρό, όπως τα Σατουρνάλια και τα Μπρουμάλια[5]
Συνεπώς, όταν ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας, προσπάθησε να απορροφήσει και να δώσει νέα διάσταση και νέα σημασία σε πανάρχαια λατρευτικά έθιμα και λατρευτικές συνήθειες αιώνων. Πάντως, παρά τις απαγορεύσεις της εκκλησίας για πολλές από τις εκδηλώσεις[6] που τελούνταν στην αντίστοιχη του Δωδεκαημέρου περίοδο ή τις νομοθεσίες[7], αυτές διατηρήθηκαν κυρίως στην ύπαιθρο[8] καθ' όλη την διάρκεια των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων, μέχρι τον 5ο μ.Χ. αιώνα. Σε μεταγενέστερη εποχή πολλά από τα έθιμα τους (ανταλλαγή δώρων, γλέντια, χαρτοπαίγνια κ.ο.κ.) μεταβιβάστηκαν στον εορτασμό τής Πρωτοχρονιάς[9].
 Η Είσοδος του Θεού στον κόσμο μας, η Ενσάρκωσή Του, το «πάντων των καινών καινότατον μυστήριον» (Ιωάννης ο Δαμασκηνός) επαναφέρει την ανθρώπινη φύση στην αρχέγονη προπτωτική κοινωνία αγάπης ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο, ανατρέποντας κάθε λογικοφανή εξήγηση, και αποτελεί στο πέρασμα των αιώνων σημείο αναφοράς για τον καθένα μας και έκφραση της απόλυτης αγάπης του Θεού για τα δημιουργήματά Του.
 Ποια άραγε είναι αυτή η μεγάλη δύναμη που κάνει κάθε χρόνο δισεκατομμύρια ανθρώπων, χριστιανών και μη, να περιμένουν με κρυφή λαχτάρα την «εορτή των εορτών», τα Χριστούγεννα; Ποια κόκκινη κλωστή του παραμυθιού ανασύρει κάθε χρόνο από τα μύχια της ψυχής μας την αναμονή και τη νοσταλγία και μας συνεγείρει σε ένα πανηγύρι προετοιμασίας και ευφροσύνης;
 Μήπως είναι η λάμψη και η μαγεία των ημερών; Οι λαμπροστολισμένοι δρόμοι, τα πολύχρωμα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν θελκτικά, οι γιορτινές πλατείες και οι φωτεινές βιτρίνες, που προκαλούν και τέρπουν με την ομορφιά τους;
  Μήπως είναι οι νοσταλγικές χριστουγεννιάτικες μελωδίες, οι αγγελικές μουσικές, που ξεχύνονται από παντού και χαϊδεύουν με χέρια βελούδινα τη μνήμη και την ψυχή μας;
Χριστουγεννιάτικες γωνιές του Γυμνασίου μας που ζεσταίνουν καθημερινά τις καρδιές μας και γεμίζουν με ομορφιά τη ζωή μας!
  Μήπως είναι όλα εκείνα τα πατροπαράδοτα έθιμά μας, οι χαρές των παιδικών μας χρόνων, η «ανταμοιβή» μας για τα παραδοσιακά Κάλαντα, οι φωτιές στις γειτονιές με το κρασί, τα τραγούδια και τα ζεστά κάστανα;
 Μήπως είναι οι μικρές-μεγάλες χαρές του σπιτικού μας, το στολισμένο δέντρο του σαλονιού με τα δώρα, το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, η μοσχοβολιά της κανέλλας και του μελιού, η καλομαγειρεμένη, γεμιστή με χίλιες νοστιμιές γαλοπούλα, και γύρω τα χαρούμενα πρόσωπα των αγαπημένων μας προσώπων;
 Ναι, είναι όλα αυτά μαζί, αλλά  και ταυτόχρονα είναι η βαθιά αίσθηση ότι κάθε χρόνο ανάμεσά μας και «μέσα μας γεννιέται ένα Θεός»! Ο Θεός της αγάπης, της ελπίδας και της δικαιοσύνης!
 Πέρα, λοιπόν, από την εσωτερική μας λύτρωση και τη σωτηρία της ψυχής μας, που ευαγγελίζεται η γιορτή των Χριστουγέννων, η πανανθρώπινη γοητεία της βρίσκεται  στο αισιόδοξο μήνυμα της παγκόσμιας ειρήνης, μιας προσδοκίας που είναι για όλους μας κυρίαρχη και αποτελεί την προϋπόθεση για την πρόοδο και την ευημερία της ανθρωπότητας. Μιας προσδοκίας που μοιάζει με άπιαστο όνειρο, παρά το υψηλό επίπεδο του πολιτισμού μας.
  Τις μέρες αυτές είναι και η ώρα της εξωστρέφειας, της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και της συνεργασίας. Με τη σκέψη μας να αγκαλιάζει όλη τη γη και τη δράση μας να ξεκινάει από τους πιο κοντινούς συνανθρώπους μας, ας κάνουμε κάτι ξεχωριστό τα φετινά Χριστούγεννα, ας μην περιοριστούμε στην μέριμνα των δικών μας μόνο, αλλά ας εκφράσουμε έμπρακτα τον αλτρουϊσμό, την ευαισθησία και την ψυχική μας ευγένεια σε κάποιους που την έχουν ανάγκη, σε κάποιους που ενώ βρίσκονται κοντά μας, εμείς αγνοούμε την ύπαρξή τους. Μέσα από μια τέτοια προσέγγιση θα αισθανθούμε το πνεύμα των Χριστουγέννων να συγκλονίζει την ύπαρξή μας και να μας ενδυναμώνει πραγματικά.
  Πολλές ευχές σε όλους να νιώσετε την χαρά των Χριστουγέννων, που είναι η ελπίδα, το νόημα των Χριστουγέννων, που είναι η ειρήνη και την καρδιά των Χριστουγέννων, που είναι η αγάπη!
      --gb--     

Δεν υπάρχουν σχόλια: