ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ, ΤΑΞΗ Β

                                ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: ΝΙΚΟΣ ΠΕΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
                                                                       
                                                                         ΤΑΞΗ Β



 «Χριστιανική Τέχνη»
           

            Στη φετινή χρονιά, στο μάθημα των βιωματικών δράσεων, ασχοληθήκαμε με το θέμα της Χριστιανικής Τέχνης.
            Χωριστήκαμε σε ομάδες εργασίας, ταυτόχρονα όμως δουλέψαμε ομαδικά και συλλογικά.
            Προσπαθήσαμε να δούμε το θέμα της Χριστιανικής Τέχνης κάτω από πρίσμα του πολιτισμικού αγαθού.
            Εξετάσαμε με γρήγορους ρυθμούς την Ναοδομία- Χριστιανική Αρχιτεκτονική, την Υμνογραφία και την Εικονογραφία.
            Συζητήσαμε για τον ρόλο του ναού, για την αρχιτεκτονική του προσέγγιση, για την υπαρξιακή και τη συναισθηματική αξία του. Είδαμε επίσης το ρόλο της συμμετοχής του ανθρώπου σ' όλα αυτά.
            Αναζητήσαμε σε βιβλία, εγκυκλοπαίδειες και στο διαδίκτυο, ναούς με ιδιαίτερη σημασία, ιστορική και καλλιτεχνική. Παραδείγματος χάριν το ναό της Αγίας Σοφίας στην
Κωνσταντινούπολη, το ναό του αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη και άλλους.
            Στη συνέχεια ασχοληθήκαμε με την Υμνογραφία που αποτελεί ιδιαίτερη μορφή Χριστιανικής Τέχνης.      
            Συζητήσαμε το θέμα αν είναι κατανοητοί οι ύμνοι. Αν η γλώσσα τους είναι δύσκολη και δημιουργεί πρόβλημα κατανόησης. Τονίσαμε την προσφορά τους, τα συναισθήματα που δημιουργούν στην ανθρώπινη ζωή.
            Αναζητήσαμε τους σημαντικότερους συγγραφείς - ποιητές των ύμνων. Αναλύσαμε κάποιους σημαντικούς και αντιπροσωπευτικούς ύμνους της θεολογικής σκέψης. Κάθε ομάδα αναλάμβανε να παρουσιάσει κάποιους ύμνους και να τονίσει την θεολογία, το ρεαλισμό, το συναίσθημα και τη σχέση ζωής που εκφράζουν. Με απλότητα και καρδιακή συμμέτοχη.
            Προχωρήσαμε στην τρίτη μορφή της Χριστιανικής Τέχνης, την Εικονογραφία. Προσεγγίσαμε κάποιες εικόνες όπως της Γέννησης, της Βάπτισης, της Σταύρωσης του Ιησού. Αναφερθήκαμε στις Εικονογραφικές σχολές. Προσπαθήσαμε να αποτυπώσουμε τις μορφές των αγίων με την προσπάθεια των χεριών μας.
             Τέλος επισκεφτήκαμε τον ναό της περιοχής μας. Τον Άγιο Δημήτριο Νέου Φαλήρου. Μιλήσαμε με τους ιερείς για τον ρυθμό, την ιστορία, το περιεχόμενο ζωής που εκφράζει.

            Ταξιδέψαμε με το νου και την καρδιά, το όμορφο ταξίδι της συλλογικής δουλειάς, της προσπάθειας, της επικοινωνίας. Μακάρι να ακολουθήσουν και άλλα παρόμοια όμορφα ταξίδια.




                                  ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΜΙΧΑΗΛΟΥ ΠΑΝΤΕΛΙΤΣΑ
                                                                    
                                                                             ΤΑΞΗ Β




                                            Ελληνικό παραδοσιακό τραπέζι

 
            Τη χρόνια αυτή οι μαθητές χωρίστηκαν σε ομάδες και η κάθε ομάδα ανέλαβε κάποιο παραδοσιακό τραπέζι του τόπου μας σε διαφορετικές
εορταστικές περιόδους.
          Το οικογενειακό τραπέζι είναι τμήμα πολιτισμού και τρόπος ζωής, φορέας παραδοσιακών ηθών και εθίμων.
          Η παραδοσιακή διατροφή αντανακλά τον τρόπο ζωής των Ελλήνων αφού αποτελεί μέρος της Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
          Πήραμε συνεντεύξεις από τις γιαγιάδες μας, ψάξαμε σε διάφορες πηγές και ανακαλύψαμε κείμενα που μας διαφωτίζουν σχετικά με την διατροφή των Ελλήνων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Βρήκαμε ότι από την Οδύσσεια συλλέγουμε στοιχεία για τις γαστρονομικές προτιμήσεις των Ελλήνων της εποχής του 8 πΧ αι. Όσο και αν μας φανεί περίεργο οι Έλληνες της Ομηρικής Εποχής στήριζαν την διατροφή τους κυρίως στο κρέας: ωμά εντόσθια, κοπαδίσια αρνιά, κατσίκια, δαμάλια, μοσχάρια κυρίως μηρούς, γίδες όλο πάχος, ενώ από τα βόδια προτιμούσαν τα παχιά ψημένα πάκια. Τα κρέατα τα έτρωγαν ψητά στη θράκα. Συνόδευαν τα φαγητά τους με ψωμί που ζύμωναν οι ίδιοι. Το κρασί δεν έλειπε από τα συμπόσια τους. Το έπιναν νερωμένο και πριν πιουν έσταζαν μερικές σταγόνες στο δάπεδο, προσφορά στους θεούς. Έτρωγαν επίσης πολλά σύκα, μέλι και τυριά. 
          
               Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που κατέγραψαν τρόπους παρασκευής φαγητών, από τον 5ο αιώνα π.Χ. Επίσης δημιούργησαν το πρώτο γαστρονομικό αρχείο του κόσμου. Η αρχαία Ελληνική διατροφή αποτελεί σήμερα τη βάση πάνω στην οποία οργανώνεται κάθε υγιεινή δίαιτα στις περισσότερες περιοχές του κόσμου. 
Όμως με το πέρασμα του χρόνου εξαφανίζονται από τη ζωή μας αυτές οι παραδόσεις με αποτέλεσμα μυρωδιές και τεχνικές από όλη την Ελλάδα να ξεθωριάζουν και να χάνονται. Χαρακτηριστικό του Ελληνικού τραπεζιού είναι η ποικιλία των πιάτων, όπου κανένα δεν μονοπωλεί τη γεύση αλλά όλα μαζί συνθέτουν ένα χαρακτηριστικό σύνολο. Οι μεζέδες είναι πολλοί και αραδιασμένη όλοι μαζί στο τραπέζι μοιάζουν με ένα πολύχρωμο πίνακα.
          Στο Ελληνικό τραπέζι, το φαγητό συνοδεύεται και με εξαιρετικά νόστιμο ψωμί ζυμωτό με προζύμι. Πρωταγωνιστής στο ελληνικό τραπέζι ήταν από την αρχαιότητα και συνεχίζει να είναι το ιερό υγρό του θεού Διονύσου, το κρασί. Όσο για τα γλυκά, το κλασικό γλυκό που προσφέρεται στα χωριά και στις πόλεις είναι το πατροπαράδοτο ελληνικό γλυκό του κουταλιού. Παραδοσιακά είναι επίσης και τα σιροπιαστά γλυκίσματα με βάση κυρίως τους ξηρούς καρπούς.
          
           Όλα τα γιορτινά παραδοσιακά τραπέζια για μας τους Έλληνες είναι ταυτισμένα με τους άρρηκτους οικογενειακούς δεσμούς, με την ικανότητα μας να παραμερίζουμε τις δυσκολίες, να δημιουργούμε και να βρίσκουμε χαρά σε κάθε στιγμή.
          Αρχίζοντας από τα πιο απλά, τα πιο καθημερινά. Από τις πιο ανθρώπινες σχέσεις, τη συνάντηση της οικογένειας, των φίλων γύρω από το τραπέζι, με παιδικά γέλια, τραγούδια και χορούς.
          Τα τραπεζώματα δεν είναι τσιγκουνιά ή σαβούρωμα αφθονίας, αλλά ευκαιρία και τέρψη, πνεύμα και μέθη, συζήτηση, γέλιο και ερωτισμοί, εικόνες, μυρωδιές και γεύσεις.
Στις μεγάλες γιορτές των Ελλήνων χειμώνα, άνοιξη και καλοκαίρι, Χριστούγεννα, Πάσχα και της Παναγίας, ο κάθε Έλληνας ανεξάρτητα από την οικονομική του κατάσταση, από τον πιο φτωχό έως τον πιο πλούσιο, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα γιορτινό ατόφιο παραδοσιακό τραπέζι με γεύσεις πατροπαράδοτες σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμα της κάθε περιοχής. Ας δούμε λοιπόν τα παραδοσιακά φαγητά της κάθε περιοχής τα Χριστούγεννα. Συνήθως, το «καλό» φαγητό ήταν το χοιρινό, καμιά φορά και το κοτόπουλο, πάντως στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι το χοιρινό κρέας είχε... δεσπόζουσα θέση. Η οικογένεια μαζευόταν γύρω από τη φωτιά και απολάμβανε τη σπάνια ευκαιρία της κρεοφαγίας.
ΝΗΣΙΑ ΙΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΑΙΓΑΙΟΥ 
«Πουτρίδα» στην Κεφαλονιά, «γιαπράκια» στα Δωδεκάνησα.
Επτάνησα: Η «πουτρίδα» υπήρχε στο κεφαλλονίτικο τραπέζι, πολύ πριν τη... γαλοπούλα. Η συνταγή της «πουτρίδας» απλή: χοιρινό με «κάβολε» ή με «μάπα». Πίσω από τις δύο άγνωστες λέξεις κρύβονται αντίστοιχα το κουνουπίδι και το λάχανο. Την παραμονή των Χριστουγέννων η οικογένεια μαζευόταν γύρω από την εστία, τη φωτιά, συνήθως το τζάκι. Κρατώντας την «Κουλούρα», το Χριστόψωμο. Ο αρχηγός του σπιτιού έριχνε λάδι ή κρασί στη φλόγα. Η σημειολογία ήταν σημαντική: αν η φωτιά φούντωνε, ήταν καλός οιωνός για το σπίτι, αν έσβηνε, κακός. Ύστερα το κάθε μέλος της οικογένειας τραβούσε ένα κομμάτι από την κουλούρα. Ο τυχερός μπορεί να έβρισκε μέσα και ένα νόμισμα!
 
             Στη Ζάκυνθο, κατά την ίδια τελετουργία, ο πατέρας της οικογένειας συνέδεε τα δυο αυτά αγαθά (κρασί-λάδι) με την αφθονία στο σπίτι, λέγοντας «όσο νερό έχει η θάλασσα τόσο κρασί και λάδι στο σπίτι μας». Στο ίδιο νησί, πριν από πολλές δεκαετίες, την παραμονή των Χριστουγέννων έτρωγαν μπρόκολο βραστό. Μετά έκοβαν την κουλούρα, που έκρυβε ένα νόμισμα.
Δωδεκάνησα: Το χοιρινό περιλαμβανόταν στο χριστουγεννιάτικο «μενού» και στη Ρόδο. Απαραίτητα στο γιορτινό τραπέζι ήταν επίσης τα παραδοσιακά «γιαπράκια», ντολμαδάκια δηλαδή. Για γλυκό, τα νεότερα χρόνια έφτιαχναν τις δίπλες, οι οποίες εξακολουθούν να φτιάχνονται και τώρα.
 
             Σάμος: Τα χοιροσφάγια δεν ήταν ασυνήθιστα ούτε στο νησί του Βορειοανατολικού Αιγαίου. Από το κρέας του χοίρου έφτιαχναν τη λεγόμενη «πηχτή», που ήταν βρασμένο χοιρινό κρέας με λεμόνι, το οποίο έπηζε λόγω του λίπους και το έτρωγαν ανήμερα τα Χριστούγεννα.
Σύρος: Ένα έθιμο που αναφέρεται σε λαογραφική εργασία είναι η βρώση κουνουπιδιού και ψαριού την παραμονή των Χριστουγέννων. Στη συνέχεια η οικογένεια πήγαινε στην εκκλησία, για να ακούσει τη λειτουργία των Χριστουγέννων.
Πόρος: Χοιρινό με σέλινο ήταν η νησιώτικη εκδοχή του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού. Το κρέας χοίρου και εδώ στα εκ των ων ουκ άνευ. Το συνοδευτικό γλυκό ωστόσο έχει παραμείνει κλασικό: αμυγδαλωτά «γλύκαιναν» το γιορτινό τραπέζι
                 ΕΥΒΟΙΑ-ΤΡΙΚΑΛΑ
Εύβοια: Το σφάξιμο του γουρουνιού ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία. Κάθε οικογένεια έσφαζε το δικό της, μαζεύονταν όμως δεκάδες γείτονες, περαστικοί και φίλοι για τη διαδικασία. Το κρέας κοβόταν σε κομμάτια, τα οποία προορίζονταν για διαφορετικά φαγητά: για λουκάνικα, για πηχτή, για «πασπαλά». Το μεσημέρι των Χριστουγέννων, σύμφωνα με τους λαογράφους, τα πιάτα γέμιζαν χοιρινό με σέλινο, το οποίο θεωρούνταν και στη Χαλκίδα «γιορτινό» έδεσμα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ακόμη παλιότερα, στην αρχή του αιώνα, δεν είχαν ούτε αυτή τη γαστριμαργική «πολυτέλεια». Πήγαιναν στην εκκλησία το πρωί και το μεσημέρι έτρωγαν τα εντόσθια του γουρουνιού τηγανητά. Το βράδυ των Χριστουγέννων υπήρχε άλλη συνταγή, πιο απλοϊκή: κομματάκια χοιρινού, ψημένα στη θράκα. Το κρέας πασπαλιζόταν με μπόλικο αλάτι, ελλείψει ψυγείου και διατηρούνταν για κάμποσες ημέρες, για να φιλεύονται οι επισκέπτες του σπιτιού. Αυτό λεγόταν «κοντοσούφλι». Ακόμη παλιότερα έφτιαχναν τις «μπάμπες», που ήταν βρασμένο το παχύ έντερο και παραγεμισμένο με συκώτι, σπλήνα και μπαχαρικά. Όταν έρχονταν επισκέπτες, τα περνούσαν στη σούβλα και τα έτρωγαν για μεζέ. Όσπρια δεν έτρωγαν καθ’ όλη τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου.
 
Τρίκαλα: Ανήμερα τα Χριστούγεννα, συνήθιζαν να τρώνε τη «γουρνάδα», δηλαδή ψητό χοιρινό κρέας. Το σφάξιμο του γουρουνιού λεγόταν «γουρνοχαρά» και καλούνταν συγγενείς και φίλοι για να ζήσουν την ιεροτελεστία της σφαγής του ζώου. Οι γυναίκες στη συνέχεια καταπιάνονταν να φτιάξουν τη «λίπα» και την «αλευριά», ενώ οι άντρες έτρωγαν την τηγανιά και γλεντούσαν. Το τάισμα του γουρουνιού άρχιζε από τα μισά του Οκτωβρίου, οπότε και έκλειναν τα ζώα σε έναν ειδικό διαμορφωμένο χώρο, το «κουμάσι», για να αρχίσουν να παχαίνουν. Τα τάιζαν πίτουρα ή καλαμποκάλευρο.
 
ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ 
Ολόκληρη τελετουργία το ζύμωμα της χριστουγεννιάτικης κουλούρας
Πελοπόννησος: Παραμονές των Χριστουγέννων ο δρόμος μάς βγάζει πια σε κάποιο ζαχαροπλαστείο ή φούρνο πολυτελείας για να αγοράσουμε ένα αρτοσκεύασμα που βαφτίζεται «χριστουγεννιάτικη κουλούρα». Κάποτε όμως το ζύμωμά της ήταν ένα αργό τελετουργικό στο οποίο συμμετείχαν οι γυναίκες κάθε σπιτιού. Στη Σπάρτη, οι νοικοκυρές έπλαθαν με υπομονή την κουλούρα και την έκαναν σε σχήμα σταυρού και όχι στρογγυλό. Κάθε άκρη τη στόλιζαν με αμύγδαλα και καρύδια.
Στην Κόρινθο ζυμωνόταν αποκλειστικά με σιταρένιο αλεύρι και μόνο σε άσπρη λεκάνη. Τα σχέδια που φτιάχνονταν πάνω στην κουλούρα είχαν σχέση με την εργασία του νοικοκύρη. Το προζύμι θα έπρεπε να είναι όχι από μαγιά αγορασμένη, αλλά από σπιτικό προζύμι. Η νοικοκυρά έπρεπε να κάνει τον σταυρό της και να ευχηθεί κάθε καλό στο σπίτι πριν αρχίσει το ζύμωμα.
 
                Μάνη: Τα «λαλάγγια» ή «τηγανίδες» ήταν ένα αγαπημένο χριστουγεννιάτικο γλυκό, πολύ πριν τις σημερινές... πουτίγκες ή τα κέικ με γλάσο! Οι γυναίκες έπλαθαν το ζυμάρι λεπτό, το δίπλωναν στα τέσσερα και το έριχναν στο καυτό λάδι. Η πρώτη τηγανίδα είχε έναν σταυρό στη μέση και ήταν του Χριστού, η δεύτερη ήταν του σπιτιού. Στη συνέχεια τις έβαζαν σε κοφίνια και τις κρεμούσαν ψηλά για να στραγγίσουν καλά από το λάδι.
 
              ΚΡΗΤΗ 
Μετά την εκκλησία μοίραζαν κρέας, κρασί και κουλούρι
Στο Λασίθι ανήμερα τα Χριστούγεννα , τηρούνταν ένα έθιμο άμεσα συνδεδεμένο με τις διατροφικές συνήθειες. Συνήθιζαν να τηγανίζουν συκώτι και μαζί με ένα μπουκάλι κρασί κι ένα κουλούρι το πήγαιναν στην εκκλησία και μετά τη λειτουργία το μοίραζαν στον κόσμο, ιδίως στους έχοντες ανάγκη. Στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι υπήρχε οπωσδήποτε χοιρινό, αλλά και τις επόμενες ημέρες το κρέας δεν έλειπε. Γινόταν λουκάνικα ή απάκια (καπνιστό), σύγκλινο ή και «τσιγαρίδες» (μαγειρεμένο με μπαχαρικά λίπος που το έτρωγαν με ζυμωτό ψωμί όταν έκαναν δουλειές στην ύπαιθρο).
           Σε άλλες περιοχές της Κρήτης, όπως αναφέρει η παράδοση, ζυμωνόταν με περισσή φροντίδα το «Χριστόψωμο». Αλεύρι, σουσάμι, κανέλλα, μέλι και γαρύφαλλο ανακατεύονταν και πλάθονταν με επιμέλεια και μεράκι. Μόλις ήταν έτοιμο, έκοβαν το μισό ζυμάρι, το έπλαθαν σε κουλούρα και με το άλλο μισό έφτιαχναν έναν σταυρό και τον τοποθετούσαν πάνω στο ψωμί, ενώ στην υπόλοιπη επιφάνεια έφτιαχναν καλλιτεχνήματα από ζυμάρι, φύλλα, λουλούδια, πουλάκια. Στη μέση του σταυρού έβαζαν ένα καρύδι.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-ΗΠΕΙΡΟΣ-ΘΡΑΚΗ 
             Έβρος: Ιεροτελεστία το σφάξιμο των χοίρων.
             Βόρεια Ελλάδα: Το λάχανο, παρασκευασμένο μάλιστα στην άρμη, ως συνοδευτικό του χοιρινού, σερβιρόταν και στη Βόρειο Ελλάδα.
             Ήπειρος: Γιορτινό τραπέζι χωρίς λαχανοντολμάδες ήταν σίγουρα κάτι που δεν συναντούσε κανείς σε παρελθόντες χρόνους. Σύμφωνα με τους λαογράφους οι λαχανοντολμάδες πρωτοσερβιρίστηκαν σε βυζαντινή τράπεζα και σύμφωνα με τις ίδιες πηγές το τύλιγμα των φύλλων του λάχανου συμβολίζει τα σπάργανα του Χριστού. Επίσης, στα Ζαγοροχώρια, έφτιαχναν τα «σπάργανα», γλυκό που μοιάζει με τηγανίτα.
 
                Θράκη: Το χοιρινό ήταν το φαγητό που δεν έλειπε από κανένα σπίτι στον Έβρο. Το σφάξιμο μάλιστα ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία, οι μαχαλάδες σηκώνονταν στο πόδι από τα «γκουρλίσματα» των γουρουνιών. Ακόμα και τα πιο φτωχά σπίτια χωρίς κρέας δεν έμεναν. Οι συγγενείς και οι γείτονες φρόντιζαν να τους δώσουν, για να μη λείψει το πατροπαράδοτο πιάτο από το τραπέζι. Κι αν υπήρχε μεγάλη ένδεια έσφαζαν μια κότα και έφτιαχναν κοτόπουλο ανήμερα τα Χριστούγεννα. Στον Έβρο τηρούνταν ένα ακόμη εθιμοτυπικό. Την παραμονή στο τραπέζι υπήρχαν εννιά διαφορετικά φαγητά, άβραστα και νηστίσιμα, ώστε η σημειολογία να παραπέμπει σε αφθονία φαγητών όλο τον χρόνο. Μερικοί από τους συμβολισμούς των φαγητών, σύμφωνα με το έθιμο του Διδυμότειχου είναι οι εξής:
·         ΜΕΛΙ, συμβόλιζε τη συνδρομή κάθε μέλους της οικογένειας στον οικογενειακό κορβανά. 
·         ΚΡΑΣΙ, για να μεγαλώνει και να «απλώνει» η οικογένεια σαν την κληματαριά. 
·         ΠΙΤΑ, για να έχει αφθονία το σιτάρι. 
·         ΜΗΛΟ, για να έχει η οικογένεια το «ροδοκόκκινο» χρώμα της υγείας. 
Η θρακιώτικη «σπεσιαλιτέ» που δεν έπρεπε να λείπει από κανένα σπίτι ήταν η «μπάμπω». Η συνταγή απλή: χοιρινό με μπόλικα μυρωδικά και μπαχαρικά, το οποίο σιγόβραζε όλο το βράδυ για να είναι έτοιμο και ζεστό το πρωί, μετά τη θεία λειτουργία.
  

     ΥΠΕΎΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΉΤΡΙΑ: ΜΑΡΓΑΡΊΤΗ ΣΕΒΑΣΤΉ
    ΤΆΞΗ:Β

Το Πορτραίτο μέσα από σύγχρονες μορφές τέχνης”

      Είναι ο τίτλος των βιωματικών δράσεων στο πλαίσιο του πολιτισμού και δραστηριότητες
τέχνης. Έχει σαν στόχο να εξοικειώσει τους μαθητές  σε μορφές καλλιτεχνικής οπτικοακου-
στικής τέχνης όπως είναι η performance ,το video art, η καλλιτεχνική φωτογραφία,το video-
εγκαταστάσεων, έργων εικονικής πραγματικότητας κ.λ.π , η ψηφιακή εικόνα γενικότερα μέσα από διαφορετικές μορφές.
     Παρουσιάστηκαν α), φωτογραφικά πορτραίτα μαθητών από διαφορετικές οπτικές γωνίες με διαφορετικό φωτισμό και έκφραση, τα οποία συντέθηκαν σε ένα βίντεο για κάθε τμήμα  και β), ένα σκηνοθετημένο βίντεο.  Λόγω της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού 
Χαρακτήρα που αποτελούν οι φωτογραφίες συμφωμα με το άρθρο 2 στοιχ. α' του νόμου 
2472/1997 δεν μπορεί ν' αναρτηθούν στο διαδίκτυο.
     Τα βίντεο βρίσκονται στο αρχείο του σχολείου.


ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΔΗΜΗΤΡΟΚΆΛΗ-ΚΑΤΣΑ ΜΑΡΙΑ  

                                                                          ΤΑΞΗ Β






                                  


ΘΕΜΑ: Μουσεία – Αρχαιολογικοί χώροι Ακρόπολης – Αρχαίας Ολυμπίας Μουσείο Λούβρου – Παρίσι (Ελληνικά εκθέματα εκεί)
Πύργος Άιφελ

- Μετά την ένταξη του μαθήματος των ΄΄βιωματικών δράσεων΄΄ στο πρόγραμμα μαθημάτων της Β΄ Γυμνασίου, οι μαθητές που επέλεξαν αυτό το θέμα, εργάστηκαν ως εξής:

1) Έγινε ο χωρισμός σε ομάδες, η επιλογή συντονιστή, η συζήτηση για την επεξεργασία των θεμάτων και ο τρόπος συνεργασίας των μαθητών.

2) Σχεδιάστηκε το πλάνο εργασίας, εκφράστηκαν ιδέες – διαφωνίες – απόψεις και ορίστηκαν οι στόχοι εργασίας του PROJECT

Η κεντρική ιδέα για την εργασία αυτή, είναι το να καταλάβουν οι μαθητές ότι ένα Μουσείο ή ένας Αρχαιολογικός χώρος εκτιμώνται όχι μόνο στην συλλογή αντικειμένων αλλά κυρίως φέρνουν στο σήμερα ιστορίες, ιδέες, συναισθήματα, επιθυμίες, φόβους και ελπίδες. Σαν τόποι πολιτιστικής κληρονομιάς ανήκουν σε όλους και μας διδάσκουν όλους.

Ο Αρχαιολογικός χώρος της Ακρόπολης και το νέο Μουσείο της μας μάγεψαν για μια ακόμη φορά, και τα ξενιτεμένα μαρμαρά της καλούν για επιστροφή,

Ο Αρχαιολογικός Χώρος της Αρχαίας Ολυμπίας, ΄΄ο κάλλιστος της Ελλάδας τόπος΄΄ το Μουσείο, η ιστορία των ολυμπιακών αγώνων ζωντάνεψαν μέσα από τις εργασίες μας.

Του Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, γοητευτικό , αλλά τα πιο υπέροχα εκθέματα είναι τα ''δικά μας''.

Ο Πύργος του Άιφελ, με τη δική του συναρπαστική ιστορία δείχνει πως ο χρόνος μεταβάλλει ένα τεχνικό έργο σε σύμβολο μιας πόλης... μιας χώρας.

Οι μαθητές εργάστηκαν όλοι, με σεβασμό και ενδιαφέρον για το θέμα και την παρουσίαση του και οι υπέροχες εργασίες τους βρίσκονται στον ειδικό χώρο έκθεσης PROJECT του σχολείου μας.




























Δεν υπάρχουν σχόλια: